Scheefstand in het bekken

Een scheefstand in het bekken is meestal functioneel, dat wil zeggen: veroorzaakt door een verschil in spierspanning en spiervezellengte links en rechts.

Dergelijke scheefheid ontstaat soms door ( tijdelijke) pijn en/ of overbelasting in een achterbeen of die kant van het bekken. Ook als de pijn later weg is, is de spierspanning en spiervezellengte aangepast aan de situatie en blijft de scheefheid over.

Vaak ook is de scheefheid vooral het gevolg van de natuurlijke scheefheid van het paard: Eén achterbeen (en de bijbehorende bekkenhelft) staat meer in buiging, komt daardoor iets hoger, en kan gemakkelijker onder de massa gezet worden; dat noemen we het dragende of sterkere achterbeen; Het andere achterbeen (en de bijbehorende bekkenhelft) staat meer in strekstand, komt daardoor iets lager, en kan gemakkelijker afzetten en stuwen; dat noemen we het stuwende of zwakkere achterbeen. Als die natuurlijke scheefheid onvoldoende gecorrigeerd wordt, door een chiropractor en rijtechnisch, wordt het links-rechts verschil steeds groter.

Een gewricht, zoals het SI-gewricht, zit soms 'vast' door een combinatie van pijn, verhoogde spierspanning en stijfheid. Afhankelijk van of je met een acute (pijn, verhoogde spierspanning) of meer chronische situatie (stijfheid, verkorte spiervezellengte) te maken hebt overheerst het één of het ander, maar het geheel vormt een vicieuze cirkel, waar de osteopaat of chiropractor op inbreekt. Als de stijfheid in het SI gewricht al vrij lang bestaat, dan kost het meer moeite en tijd om te corrigeren, omdat de spierspanning en spiervezellengte zich al lang aan die situatie hebben aangepast.